Początkowo krawędzie pasków do zegarków były na ogół wycinane.
Dwa kawałki skóry były ze sobą po prostu sklejane, a następnie wycinano kształt.
Chociaż to uproszczenie, zasadniczo w ten sposób wytwarzano wczesne paski do zegarków.
Głównym problemem, który wynikał z tej prostej metody konstrukcji to fakt, że umożliwiała ona łatwe przenikanie wody i potu do paska.
To mogło powodować nieprzyjemny zapach i sprawiać, że pasek niszczył się szybciej z powodu swojej porowatości.
Następnie nastały paski z zawijaną końcówką.
W tej metodzie konstrukcji, górny i dolny kawałek były najpierw wycinane, a następnie sklejane
Krawędzie paska były potem obrzynane, w wyniku czego stawały się cieńsze.
Krawędź górnego kawałka była następnie podwijana, a dolny kawałek był przyklejany do górnego.
W rezultacie ta technika umożliwiała producentom wytwarzanie większego wyboru wzorów pasków, które były bardziej atrakcyjne, estetyczne niż wcześniej dostępne zwykłe paski z wycinanymi krawędziami.
Zredukowało to również możliwość wchłaniania wody i potu, ale jednoczesną wadą było to, ze paski były nietrwałe i mniej wytrzymałe ponieważ skóra była tak cienko obrzynana.
Następnie słynny producent butów opracował nowy klej, który można było nałożyć na skórę i pozostawić do wyschnięcia.
Był on później uaktywniany w trakcie obróbki.
To umożliwiło zrewolucjonizowanie sposobu produkcji pasków do zegarków.
Górne i dolne części mogą być teraz wycinane w dużych ilościach, rozwieszane, a następnie spryskiwane klejem i pozostawione do wyschnięcia.
Górny i dolny kawałek skóry jest następnie wkładany do matrycy wysokiej dokładności, a precyzyjna prasa łączy oba kawałki ze sobą pod wpływem ogromnego ciepła i nacisku.
Proces ten pomaga modelować pasek i sprawia, że jest on całkowicie nieprzepuszczalny na indukcję wody ( wodoodporny ) bez osłabiania paska w jakikolwiek sposób.
Chociaż to stosunkowo uproszczone wyjaśnienie, powinno dopomóc zrozumieć zalety konstrukcji Remborde