rasa
Grzegorz Stelmachowski
Wzorzec F.C.I. Nr 332/03.09.1999/GB
CZECHOSŁOWACKI WILCZAK
(československý vlčák )
POCHODZENIE: była Republika Czechosłowacka
PATRONAT: Republika Słowacji
DATA PUBLIKACJI ORYGINALNEGO OBOWIĄZUJĄCEGO WZORCA: 03.09.1999
UŻYTKOWNOŚĆ: pies użytkowy
KLASYFIKACJA F.C.I.: Grupa 1 Owczarki i inne psy pasterskie z wyłączeniem szwajcarskich psów do bydła
Sekcja 1 psy pasterskie
podlega próbom pracy
KRÓTKI RYS HISTORYCZNY: W roku 1955 w byłej Republice Czechosłowackiej miał miejsce eksperyment biologiczny, a mianowicie skrzyżowanie owczarka niemieckiego z wilkiem karpackim. Eksperyment ustalił, że zarówno potomstwo pochodzące od samca psa i samicy wilka, jak i od samca wilka i samicy psa może być hodowane. Duża większość szczeniąt pochodzących z tych miotów spełniała genetyczne wymogi do kontynuacji hodowli. Po zakończeniu eksperymentu w roku 1965 opracowano plan hodowli nowej rasy. Jego celem było połączenie użytecznych cech wilka z korzystnymi cechami psa. W roku 1982 Czechosłowacki Wilczak został uznany za rasę narodową przez Komitet Generalny Związku Hodowców ówczesnej Republiki Czechosłowackiej.
WYGLĄD OGÓLNY: Mocna budowa. Wielkość powyżej średniej o kształcie prostokątnym. Podobny do wilka pod względem kształtu ciała, ruchu, struktury sierści oraz koloru sierści i maski.
WAŻNE PROPROCJE:
Długość ciała: Wysokość w kłębie = 10:9
Długość kufy: Długość czaszki = 1:15
ZACHOWANIE/TEMPERAMENT: żywotny, bardzo aktywny, wytrzymały, łagodny o szybkich reakcjach. Nieustraszony i odważny. Podejrzliwy. Okazuje ogromną lojalność swojemu właścicielowi. Oporny na warunki pogodowe. Wszechstronny pod względem użytkowności.
GŁOWA: Symetryczna i dobrze umięśniona. Patrząc z boku i z góry tworzy kształt klina. Wyraźne cechy płci.
MÓZGOCZASZKA:
Czaszka: patrząc z boku i z przodu widać wyraźne sklepienie łukowe na czole. Brak wyraźnej przedniej bruzdy. Kość potyliczna dobrze zaznaczona.
Stop: umiarkowany
TRZEWIOCZASZKA:
Nos: czarny o kształcie owalnym
Kufa: sucha i nie szeroka; prosty grzbiet nosa
Wargi: Dobrze przylegające. Brak przerwy w kąciku pyska. Krawędzie warg powinny być czarne.
Szczęka/Uzębienie: Szczęka mocna i symetryczna. Dobrze rozwinięte zęby, szczególnie kły. Zgryz nożycowy i cęgowy o 42 zębach zgodnie z normalnych wzorem zębowym. Regularne uzębienie.
Policzki: suche, wystarczająco umięśnione, nie wystające.
Oczy: małe, ukośne o barwie bursztynowej. Dobrze przylegające powieki.
Uszy: stojące, cienkie, trójkątne, krótkie (tzn. nie dłuższe nie 1/6 wysokości w kłębie); punkt nasady ucha i zewnętrzny kącik oka znajdują się w linii prostej. Linia pionowa od czubka ucha powinna biec blisko wzdłuż głowy.
SZYJA: sucha, dobrze umięśniona. W spoczynku tworzy kąt do 40 stopni w pozycji poziomej. Szyja musi być wystarczająco długa, żeby nos swobodnie dotykał ziemi.
CIAŁO:
Linia górna: płynne przejście od szyi do ciała. Lekko opadająca.
Kłąb: dobrze umięśniony, wyraźny, ale nie może psuć przepływu linii górnej.
Grzbiet: mocny i prosty
Lędźwie: krótkie, dobrze umięśnione, nie szerokie, lekko opadające.
Zad: krótki, dobrze umięśniony, nie szeroki, lekko opadający.
Klatka piersiowa: symetryczna, dobrze umięśniona, pojemna, o kształcie gruszki zwężająca się w kierunku mostka. Głębokość klatki piersiowej nie dosięga łokci. Krawędź mostka nie wychodzi poza staw barkowy.
Linia dolna i brzuch: napięty brzuch dobrze naciągnięty. Lekko zapadnięty po bokach.
OGON: wysoko osadzony, prosto opadający w dół. Kiedy pies jest podekscytowany, zazwyczaj podniesiony w kształt sierpa.
KOŃCZYNY:
KOŃCZYNY PRZEDNIE: przednie nogi są mocne, proste, suche i blisko osadzone z lekko ustawionymi na zewnątrz łapami.
Bark: łopatka dobrze umięśniona umiejscowiona raczej daleko do przodu tułowia. Tworzy kąt prawie 65 stopni do linii poziomej
Ramię: Mocno umięśnione, tworzy kąt od 120-130 stopni w stosunku do stawu barkowego.
Łokcie: blisko dopasowane, nie wykręcone ani na zewnątrz ani wewnątrz, dobrze zaznaczone, giętkie. Ramię i przedramię tworzą kąt około 150 stopni.
Przedramię: długie, suche i proste. Długość przedramienia i pęciny jest odpowiednikiem 55% wysokości w kłębie.
Staw pęcinowy: mocny i giętki
Pęcina: długa, tworzy kąt przynajmniej 75 stopni do ziemi. Lekko sprężysta w ruchu.
Przednie łapy: duże, lekko wykręcone na zewnątrz. Długie łukowane palce i długie, ciemne pazury.
KOŃCZYNY TYLNIE: mocne. Tylnie nogi ustawione równoległe. Wyimaginowana linia pionowa pociągnięta od guza kulszowego płynęłaby przez staw skokowy. Palce szczątkowe są niepożądane i muszą być wyeliminowane.
Górna część uda: długie, dobrze umięśnione. Tworzy kąt 80 stopni do miednicy. Staw biodrowy jest solidny i elastyczny.
Staw kolanowy: mocny i elastyczny,
Dolna część uda: długa, sucha, dobrze umięśniona. Tworzy kąt 130 stopni ze stawem skokowym
Staw skokowy: suchy, mocny, elastyczny.
Skok: długi i suchy. W pozycji niemal pionowej w stosunku do ziemi.
Tylnie łapy: Długie łukowane palce i długie, ciemne pazury.
SPOSÓB PORUSZANIA SIĘ/RUCH: harmonijny i lekki. Kłus muskający ziemię tak blisko jak to możliwe. Głowa i szyja skierowane poziomo. W stępie inochód.
SKÓRA: elastyczna, napięta, bez zmarszczek i pigmentu.
SIERŚĆ:
WŁOS: prosty i zamknięty . Duża różnica pomiędzy sierścią zimową i letnią. W zimie przeważa gęsty podszerstek, który wraz z włosem okrywowym tworzy gęste pokrycie całego ciała. Włosy muszą koniecznie pokrywać brzuch, wewnętrzną część uda, mosznę, wewnętrzną część ucha i miejsca pomiędzy palcami. Dobrze pokryta szyja.
MAŚĆ: żółtawo- szara do srebrnoszarej z charakterystycznym jasnym pyskiem. Jasna sierść również na dolnej części szyi i na przedniej części klatki piersiowej. Maść ciemnoszara z jaśniejszą maską jest również dopuszczalna.
ROZMIAR I WAGA:
Wysokość w kłębie: Psy co najmniej 65 cm
Suki co najmniej 60 cm
Waga: psy co najmniej 26 kg
Suki co najmniej 20 kg
WADY: jakiekolwiek odstępstwo od następujących punktów jest uznawane za wadę i powaga danej wady powinna być brana pod uwagę w dokładnej proporcji między jej stopniem a efektem jaki wywiera na zdrowie i dobro psa.
WADY ELIMINUJĄCE:
Każdy pies wyraźnie wykazujący wady fizyczne bądź w zachowaniu powinien zostać zdyskwalifikowany.
N.B. Samce powinny mieć dwa wyraźnie normalne jądra w pełni osadzone w mosznie.